EMTE, Plus en Albert Heijn: gedragscode eerbied kind?

Gepubliceerd door Oliane op 5 november 2013

"Early experience (...) indelibly influences all future development"
— Allan Schore, 2013

Geachte directie,

In het licht van het voorkomen van geweld in onze maatschappij, spreek ik u met deze brief aan op uw maatschappelijke verantwoordelijkheid. Wij hebben gezamenlijk de plicht om het kind te beschermen tegen geweld. Ik beschouw het als mijn taak om belangrijke, wetenschappelijke informatie over de ontwikkeling van kinderen onder uw aandacht te brengen—informatie die helaas onder veel (groot)ouders nog onbekend is.

Neurowetenschappelijk onderzoek (zoals hersenscans) laat zien dat een tekort aan empathie en emotionele veiligheid in de eerste levensjaren leidt tot aantoonbare schade aan het jonge brein. Er bestaat geen veilige ondergrens voor deze schade. Deze cruciale ontdekkingen werpen een ander licht op het traditionele 'disciplineren' van kinderen. Op angst en straf gebaseerde discipline is een destructieve methode die het jonge brein beschadigt. Omdat deze methoden stoelen op angst en psychisch of fysiek geweld, vallen ze onder de noemer kindermisbruik, met levenslange ernstige gevolgen voor de neurologische ontwikkeling.

Als vaste klant van een van uw winkels zie en hoor ik helaas aan de orde van de dag dit gebrek aan gevoeligheid voor het kind. Dit uit zich door het kind te commanderen, te bevelen of toe te schreeuwen. Woorden als "schiet op", "doorlopen", "afblijven", "leg terug", "hier komen", "luisteren" of "hou je mond" horen tot de dagelijkse realiteit bij het boodschappen doen. Dit gaat niet zelden gepaard met fysiek geweld in de vorm van tikken, hardhandig aan de arm pakken, trekken of knijpen. Ook het kind niet willen verstaan in zijn of haar pijn en wanhoop, en het opnieuw afwijzen met woorden als "hou op met huilen", komt veelvuldig voor. Dit gedrag van volwassenen heeft niets met liefde te maken en kan als gewelddadig worden aangemerkt.

Als we werkelijk met z’n allen een vreedzamere samenleving willen, dan zullen we goede voorbeelden moeten geven. Dat begint met voor het kind op te komen wanneer zijn integriteit in het geding is, en hem te laten zien wat liefde werkelijk is: respect en eerbied voor zijn gevoelens en behoeften.

Deze taferelen spelen zich in uw supermarkten bij herhaling af, waarbij het kind geen enkele bescherming krijgt om de eigen waardigheid te behouden. Omdat uw winkels dagelijks miljoenen gezinnen bereiken, draagt u hierin een grote maatschappelijke verantwoordelijkheid.

Ik vraag u met deze brief met klem om deze verantwoordelijkheid te nemen en als gedragscode respect voor de waardigheid van het kind in uw beleid op te nemen en uit te dragen. Dit kan heel concreet door uw winkelpersoneel, zoals caissières en andere medewerkers, te trainen om zonder angst de ouders tegemoet te treden en het kind bij te staan. Wanneer medewerkers routinematig het kind in de ogen kijken en hem met vriendelijkheid bejegenen, leert een kind dat het niet zijn schuld is of dat hij verkeerd is. Het kind zal deze positieve ervaringen in zijn lichaam opslaan. Dan hoeft het later opgekropte woede en haat niet op zichzelf of op anderen te richten, omdat hij de empathische ervaring dat hij menswaardig was, heeft onthouden.

Verantwoordelijke mensen negeren de meest recente wetenschappelijke ontwikkelingen niet. Ik hoop dat u ervoor kiest een heldere boodschap af te geven dat in uw filialen respect voor het kind hoog in het vaandel staat. Voor ouders kunnen deze nieuwe voorschriften een stimulans zijn om een nieuwe, empathische manier van communiceren met hun kind aan te leren—zonder geweld. Wanneer we eenmaal begrijpen door te voelen wat ware liefde betekent, kunnen we dat ook in de supermarkt verspreiden.

In afwachting van uw reactie,

Met vriendelijke groet,

Oliane Roos