Hoe laat thuiskomen
Hoe laat thuiskomen: een kwestie van vertrouwen en gelijkwaardigheid
Geachte mevrouw Rombout,
We hebben al enige tijd ruzies in huis met onze dochter van 14 jaar over het thuiskomen 's avonds. Wij hebben de tijden van thuiskomen afgestemd op wat zoal de norm is in haar omgeving en vinden dat niet onredelijk. Maar onze dochter verzet zich hier hevig tegen en zegt dat zij zelf wil kunnen bepalen hoe laat zij thuiskomt. Wij hebben met andere ouders en opvoedkundigen hier ook al over gesproken en dan krijgen wij steevast het antwoord dat wij de ouders zijn en dus de grenzen moeten aangeven en met haar de strijd hierover moeten aangaan ook al is dat voor alle betrokkenen vervelend.
Graag willen wij ook uw mening hierover horen.
Geachte ouders,
Jullie vragen om mijn visie op de ruzies rondom het thuiskomen van jullie 14-jarige dochter. In jullie schrijven merk ik een grote bezorgdheid, maar ook een strijd om de controle. De omgeving en de experts adviseren jullie om 'de strijd aan te gaan' en 'grenzen te stellen'. Ik wil jullie graag een ander perspectief bieden: een perspectief waarin liefde en respect voor de autonomie van jullie dochter centraal staan.
Het kind als verstandig wezen
Jullie dochter is geen ongevormd wezen dat door middel van regels en dwang 'gecorrigeerd' moet worden. Ze is een bewust, gevoelig, intelligent en verstandig mens. Wanneer zij aangeeft zelf te willen bepalen hoe laat ze thuiskomt, drukt zij een fundamentele behoefte aan zelfbeschikking uit. Dit is geen rebellie, maar een uiting van haar natuurlijke groei naar onafhankelijkheid. Waar werkelijke liefde en vertrouwen aanwezig zijn, zijn opgelegde regels niet nodig.
Bondgenoten, geen cipiers
De huidige ruzies ontstaan omdat er sprake is van een machtsongelijkheid. Door vast te houden aan een 'norm' uit de omgeving, negeren we haar eigen oordeel, bewustzijn en intelligentie. Een kind heeft dezelfde rechten op zelfbeschikking als een volwassene. Dat recht is niet iets waarover onderhandeld kan worden; het is haar eigen leven. Onze taak als ouders is niet om te regeren, maar om haar pad liefdevol te ondersteunen. Welk pad dat ook is. Wanneer we haar dwingen onze wil te volgen, vragen we haar eigenlijk om haar eigen authentieke zelf te onderdrukken.
Verbinding in plaats van controle
Het opleggen van tijden vanuit angst of sociale druk zorgt voor emotionele afstand. Als we willen dat onze kinderen opgroeien tot zelfbewuste mensen met zelfvertrouwen, moeten zij de ruimte krijgen om hun eigen ervaringen op te doen en dát vanaf het begin van hun leven; in elke ontwikkelingsfase. Dit betekent dat we naar haar luisteren zonder te moraliseren of te dreigen met consequenties. Bespreek jullie zorgen op basis van gelijkwaardigheid. Deel je gevoelens, maar laat de regie bij haar. Een kind dat zich werkelijk gehoord en gerespecteerd voelt, zal vanuit die verbinding ook rekening houden met de mensen om zich heen. Niet omdat het moet, maar omdat er een basis van wederzijds vertrouwen is.
De keuze voor vrijheid
Ik nodig jullie uit om de strijd los te laten. Geef haar het vertrouwen dat zij haar eigen leven kan regisseren. Zodra we stoppen met het opleggen van onze wil, ontstaat er ruimte voor vrede en echte verbinding. Laat haar zien dat jullie onvoorwaardelijk aan haar kant staan, niet als haar bestuurders, maar als haar medemensen. Onder cipiers kan een kind niet gedijen.