Driftbuien
Driftbuien: een uiting van diepste wanhoop
Beste mevrouw,
Onze dochter is anderhalf jaar oud. Ze kan soms erg driftig zijn en huilt dan lang door; ook als er niets meer aan de hand is. We hebben haar een paar keer op de gang gezet om 'af te koelen'. Dit werkte een keer. Maar laatst ging het fout. Ze huilde hartverscheurend en riep om papa en mama. Na een minuut of twee werd het te erg en deed mijn man de gangdeur open. Ze 'smeet' de deur zowat open en keek ontzettend angstig. Dat is wel het laatste wat we willen: haar bang maken. Graag willen we uw advies.
Beste ouders,
Het is heel goed dat jullie contact hebben opgenomen. En ik vind het heel begrijpelijk dat jullie schrokken van de angst in de ogen van jullie dochter. Het laat zien dat jullie bekommerd om haar zijn en zorgen maken.
Uiting van diepste wanhoop
Het ‘driftige’ gedrag van jullie dochter van anderhalf is een uiting van haar diepste wanhoop en hulpeloosheid. Zij kan die nog niet zelf onder woorden brengen en heeft daar jullie empathische hulp bij nodig. Het is erg belangrijk dat jullie proberen te achterhalen wat er kort daarvoor gebeurde dat haar tot haar wanhoop dreef. Als je dat begrepen hebt, leggen jullie haar dat uit met empathie zodat ze zichzelf kan begrijpen. Maar je mag haar nooit straffen voor haar wanhoop. Wanneer jullie haar op de gang zetten, straffen jullie haar dubbel: eerst wordt haar behoefte niet begrepen, en daarna wordt ze alleen gelaten met haar pijn. Voor een klein kind voelt dit niet als ‘afkoelen’, maar als het verliezen van de verbinding met de mensen van wie ze het meest houdt. Zo geven jullie geen blijk van belangstelling voor de onderliggende oorzaak die meestal te maken heeft met onvervulde behoeften en verlangens.
De wereld van een klein kind
Biologisch gezien kan een peuter zijn of haar behoeften nog niet uitstellen en ook niet zelf bevredigen. Stel je voor dat jullie dochter honger heeft en vraagt om een (gezonde) snack, maar moet wachten tot het eten klaar is. Waar wij denken dat het kind begrenzing nodig heeft, voelt een kind diepe teleurstelling, echte pijn, angst, woede en beschaming. In de belevingswereld van het kleine kind is het vervullen van behoeften direct verbonden met liefde. Het weigeren daarvan voelt voor haar als afwijzing van haar persoon. Zouden we onze vriend ook een snackje weigeren voor het eten als hij daarom vraagt omdat hij zo’n honger heeft? Zo ja, met welk doel? We hebben een empathisch hart nodig om ons kind te begrijpen en met hem of haar mee te voelen en adequaat te reageren.
De invloed van ons eigen verleden
Zo’n hart kunnen we krijgen als we zelf innerlijk vrij zijn van ons eigen verleden. Een geschiedenis waarin we vanaf het begin van ons leven onze gevoelens, behoeften en verlangens moesten onderdrukken. Om adequaat op haar te reageren, helpt het om naar ons eigen 'innerlijke kind' te kijken. De gevoelens die jullie ervaren bij haar driftbui, is een echo van jullie eigen verleden. Empathie voor je kind begint bij empathie voor jezelf: erkenning voor het jongetje of meisje dat jij zelf eens was en dat niet werd gehoord en begrepen. Hoe we op ons kind reageren is meestal een uiting van onze eigen onverwerkte emoties uit onze kindertijd.
http://www.alice-miller.com/readersmail_en.php?lang=en&nid=1754&grp=0108
https://www.handinhandparenting.org/uploads/Tantrums.pdf